Voor 1 juni 2007 was bij de asielprocedure de onderzoeksfase opgesplitst in een ontvankelijkheidsfase (DVZ) en een gegrondheidsfase (CGVS). Tijdens deze fases werd een asielzoeker toegewezen aan een OCMW volgens het spreidingsplan en had de asielzoeker recht op financiële steun. De financiële steun is een equivalent van het leefloon. Er worden dezelfde bedragen en categorieën gehanteerd als bij het leefloon. De asielprocedure is sinds 1 juni 2007 grondig hervormd.
De procedure bestaat uit een opstartfase (DVZ) (zie LOI) en een onderzoeksfase waar de aanvraag ten gronde onderzocht wordt door het CGVS. Het CGVS onderzoekt of de betrokken asielzoeker een vluchteling is in de zin van de Conventie van Genève van 1951. Indien dit niet het geval is zal het CGVS nagaan of de betrokkene in aanmerking komt voor subsidiaire bescherming. De invoering van subsidiaire bescherming is in voege sinds de eerste fase van de hervorming van de asielprocedure nl.: 10/10/2006.
De hervorming van de asielprocedure kan men samenvatten in 3 fases:
Fase 1 : 10/10/2006 – Invoering subsidiaire bescherming
Fase 2: 01/12/2006 – Oprichting en inwerkingstelling van de Raad voor Vreemdelingenbetwisting (voorheen Vaste Beroepscommissie)
Fase 3: 1/6/2007 – Hervorming van de asielprocedure met nieuwe bevoegdheden van de instanties: Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ), Commissariaat Generaal voor Vluchtelingen en staatlozen (CGVS), Raad voor vreemdelingenbetwistingen (RvV) en de Raad van State.
Tijdens de hele procedure worden de asielzoekers opgevangen in een collectieve opvangstructuur of door een LOI.